تاريخ : ۱۳۸٥/۱۱/٢٦ | ۸:٠٦ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

شعر يعني : بنويس !

يعني هرچه از خيال پرنده گونت مي گذرد بنويس

بنويس چرا آسمان را دوست داري

چرا از شب نمي ترسي

بنويس چرا از خودت مي گريزي و چرا كسي را كه نمي داني كيست در ناكجاي خيالت به باور نشسته اي ؟

بنويس زندگي را قفسي مي پنداري كه قناري ها شادمانه در آن دانه بر مي چينند

بنويس كه زيبايي را در وسعت اقيانوس چشمان كسي گم كرده اي كه او را نمي شناسي و

هرگز نديده اي !

بنويس كه شب را دوست داري و مثل روزهاي كودكي از شب نمي ترسي

بنويس كه هنوز هم مي خواهي در دل شبهاي تيره و تار به دنبال چراغ خانه خودت – كه

يكروز در شرقي ترين نقطه خيال به خاموشي گرائيد – بگردي و روشنائيش را به تك تك

سلولهايت هديه كني .

 آري بنويس بنويس بنويس .

و اين هم يك دلسروده بنام مرداب:

مرداب

مردابها جاي شناي من

صحراي تشنه رد پاي من

مرگ و سكوت بهت زاي شب

همسايه هاي باوفاي من

خاكستر شوم كلاغ ترس

آوازه خوان خوش صداي من

ترديد و تنهايي ، سكوت و مرگ

مي خوانَدَم از دورهاي من

سروده شده بتاريخ 30/7/79

تا غروبي ديگر  



تاريخ : ۱۳۸٥/۱۱/٢٠ | ٥:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

سلام به دوستان خوبم

تنهايي (قسمت دوم)

هروقت مي گيرد دلم با شعر صحبت ميكنم
آيد به ديدارم غزل وقتي كه تنها مي شوم

در خلوت خاموش شبها وقتي از همه كس دست مي شويي و به اين باور مي رسي كه هيچ چيز ماندگار نيست و از اعماق وجودت كسي را صدامي زني كه مي داني صداي نالان و لرزانت را مي شنود به يقين ديگر تنها نيستي ، ديگر قطره نيستي ؛ دريايي و به اقيانوس پيوسته اي .
به اقيانوسي ژرف  متصل شده اي كه تا بيكرانها ادامه دارد و نهايتي برايش متصور نيست . حالا به بيكران رسيده اي و ديگر تنها نيستي .
چه زيباست اگر بگويم كه تو در تنهايي محض خويش، تنهايي را به نهايت عشق تبديل كردي . آري ديگر از تنهايي سراغ مگر كه كسي كه تنهاشد ديگر تنهانيست !

تنها تر از هميشه هاي نگاهت
اينك منم
        تنهای تنها
و كسي نيست
          ميان ازدحام تنهايي
تپش ثانيه ها را
و سكوت مرگبار عقربه ها را
                                برايم تعبير كند

و كسي نيست
از تو
و آن نگاه ساكت آسماني ات
                                     بنويسد
و كسي نيست بگويد ؛ دريا ...
                                     ساحل ...
                                            باران ...
و كسي نيست بخواند يك شعر
                                        يك آواز
                      حتي به آواي جغدي نيز قانعم

كاش مي آمدي و جاي كركس
كبوتران را
به آسمان مي خواندي
و صحرا
بهشت مي شد و تمام ملخها
                                       فرشته و پري.


                                                  سروده شده بتاريخ  6/5/81 

تا غروب جمعه ای دیگر



تاريخ : ۱۳۸٥/۱۱/۱٥ | ٩:٥۸ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی


تنهايي (قسمت اول)
 بنام او كه يادش موجب آرامش دلهاست
او تنهاست و تنهايي را دوست دارد . ماهم از اوئيم و تنهايي را دوست داريم و زيباترين و پربار ترين لحظه هامان دقايقي است كه تنهائيم و تنهايي را به اختيا ر يا بي اختيار برگزيده ايم .زمان تنهايي به او فكر مي كنيم به خودمان به اطرافمان و تفاوت آدمي با جمادي در همين فكر كردن و اندیشیدن است
گاه تنهايي بهتر مي انديشيم . فارغ از هاي و هوي اطراف، خالصانه و صادقانه مي انديشيم و واقعيات را مرور مي كنيم . بزرگترين آثار هنري در اوج تنهايي هنرمند و آنگاه كه زاويه ديدش از چيزهاي تكراري اطراف جداشده نقش بسته و شكل گرفته است آن زمان كه به دور از هياهوي شهر به كنجي خزيده ؛ براي تكامل خود كاري كرده و همان نيز ماندگار شده است.
تنهايي نياز آدمي است . نياز به تنهايي نيازي است انكار ناپذير و حياتي  كه گاه خود به سراغ آن ميرويم و دنبال مجالي براي تنهاشدن مي گرديم و گاه هم خودش به سراغ ما مي آيد كه البته در حالت اول مفيد تر واقع خواهد شد . و نكته پاياني اينكه
برآورده شدن اين نياز يعني 
                                 پرواز
                                         آغاز
                                              تبلور احساس
                                                            و شوق سپاس


                                            تا غروبی دیگر



تاريخ : ۱۳۸٥/۱۱/٧ | ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی


سلامي معطر به تربت به سيب
سلامي شكسته به قلبي غريب

سلامي برنگ سياهي برنگ عزا
سلامي برنگ گل سرخ يا لاله ها
سلامي شكسته بزير تل نيزه ها
سلامي به دستان از تن جدا

سلام و اين غزل تازه سروده شده تقديم تمام عاشقان سالار شهيدان حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام :

خون آفتاب


محرم شد ، عزاي بهترين اولاد آدم شد
سياهي رنگ مبنايي براي هر دو عالم شد
از آن حجم بلا از سنگ هم خونابه جاري شد
همآوا با غم زهرا همه ذرات عالم شد
شب از خورشيد مي ترسيد و آخر كار خود را كرد؛
چكد خون از گلوي عشق و پشت فاطمه خم شد
وقطره قطره خون آفتاب از آسمان باريد
همان بر پهنه عطشان هر گلبرگ شبنم شد
بزير اسبها ياسي ، بروي نيزه خورشيدي
و بانويي به يكباره شكسته قامت از غم شد
گلوي طفل شش ماهه ، لب تشنه ، رها شد تير
و لبهاي عليٍ اصغر از اشك پدر نم شد
ابوالفضل آب ها را تا ابد شرمنده خود كرد
ننوشيد آب آن سردار و استاد وفا هم شد
چه مرداني به وقت آزمايش راه را گم كردند
از آنسو هم گنهكاري چو حر يكباره آدم شد
بهشتي نيست باور كن پس از اين واقعه ديگر
سزاوار نژاد آدمي قعر جهنم شد
خوشا برمن !نگاه سنگ من هم عاقبت نم شد
براي عشقبازي با خدا فصلي فراهم شد

                                                                   ۱/۱/۱۴۲۸ ه. ق مصادف با ۱/۱۱/۸۵ ه.ش


الهم ارزقني زياره الحسين في الدنيا و شفاعه الحسين في الآخره
آمين رب العالمين


                                                                                      تا غروب سرخي ديگر



  • گسیختن
  • راندن