تاريخ : ۱۳۸٥/٦/٢٤ | ٧:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی


 سلام
چند روزي به تهران رفته بودم و به دليل گرفتاري وفشرد بودن  كارها  فرصتي براي بروز كردن دست نداد الان امده ام تا در اين جمعه سبز با يك شعر نيمايي ، شما دوستان خوبم را همراهي كنم و با شما همصدا شوم :

                          

همه آدميان
ساكن زندانند
ساكن يك دژ پولادي و سخت
محو در خويشتنند
همه آدميان
در اسارتكده ، مستانه به هم مي خندند
همه سرخوش ز مي غفلت و مرگ
يكنفر نيست كه از آينه حرفي بزند
يكنفر نيست كه از خويش گريزي برند
برود تا به سراپرده دوست
برود دست زند بر رخ يار
                  تا بفهمد كه تب عشق از "او" ست

همه آدميان
ساكن زندانند
همه در خويش گمند
 كس بدنبال "رها بخش" نمي گردد آه ...
همه از هر نسب و تيره كه هستيم
                    اسير قفس صد هوسيم

همه آدميان
ساكن زندانند
         يكنفر ساكن زندان غرور
         يكنفر خفته به زندان حسد
و يكي عاشق زندان گناه
اي خوش آنكس كه پريد از قفس نفس
اي خوش انكس چون آيه آب
                      به زلاليت معشوق قسم خورد


ما همه زنداني
و تو اميد رهايي
توكه چون صبح طلوعت زيباست
تو كه هر جمعه ترا منتظريم
تو كه با دشنه عدل
تو كه با اسب سپيد
خواهي آمد
و با ضربت سرخ
هرچه محكوم در اين زندانست 
                 همه را تا به خدا خواهي برد.


تا نوشتاري ديگر و غروبي ديگر ...


                             



تاريخ : ۱۳۸٥/٦/۱۸ | ٧:٢۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی


سلام

روز ميلاد آقا و سرورمون ، گل سر سبد هستي " حضرت مهدي (عج ) " است .
 اين روز زيبا رو كه باعث ميشه تا نور اميد در دل تمامي شيعه هاي جهان شكوفا بشه به همه شما دوستان وبلاگنويسم  تبريك مي گم و اين ترانه روكه گل نرگس نام داره و در تاريخ 10/8/80  سروده شده رو تقديمتون ميكنم:

                         

                          گل نرگس

منتظر ميشينم آقا                 تاكه تو بياي دوباره
بياي و دنيا بشه پر                از كبوتر و ستاره

مي دونم وقتي كه باشي      همه جا غرق سروره
آدماي شهر خوبي                 دلاشون آيه نوره

آره وقتي گل نرگس              با تو هم قبيله ميشه
اطلسي هاي محبت              ميشكفن واسه هميشه

جون تازه اي ميگيرن           ارغووني هاي احساس
نمي ميرن دلاي پاك           نمي خشكن گلاي ياس

                         

منتظر مي شينم آقا             چشم من خيره به جاده
را مي افتنم تو مسيرت         آره با پاي پياده

بيا كه اشكاي مردم              ديگه خشكيده تو چشما
شده كوهي غم دوري          كي مي آد صدات مولا؟

شده دريا چشماي ما             بي تو بي بهار و باغيم
خاموش و ساكت و سرديم      مثل شب چه بي چراغيم

دربدر دنبال آبيم                     ما گرفتار سرابيم
"تو" همين حوالي وما            توي رؤيا توي خوابيم!

                ********************
            به اميد ظهور آن تكسوار سبز پوش

سبز و سرزنده باشيد.



تاريخ : ۱۳۸٥/٦/۳ | ٦:٢٧ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی


سلام

ياد مرگ حس خوبي است كه اگه بتونيم اون رو در خود زنده نگهداريم بسياري از مشكلات ما حل ميشه

ياد مرگ به ما ميگه هي پسر! اينقدر حرص دنيا رو نخور مگه چند سال مي خواي عمر كني

 مگه مي دوني امشب كه مي خوابي صبح از خواب بيدار ميشي يا نه ؟

مگه آدم مي تونه مطمئن باشه كه امروز صبح رو به شب خواهد رسوند.

اگه توذهنمون مرگ رو بياد داشته باشيم هركاري و هر گناهي رو انجام  نمي ديم.

 بخدا اگه باور كنيم  ببينيد چي ميگم ميگم اگه واقعا از ته دل باوركنيم كه رفتني هستيم خيلي از گناها رو انجام نمي ديم . خودمو مي گم يه وقتايي كه دلم صاف و شفافه مثل تو اين ماههاي رجب و شعبان و رمضان بيشتر به سرنوشتم و به آخرتم فكرميكنم. خودمو يه كم آماده ميكنم . يه خرده حق الناسها رو ادا ميكنم . يه خوره حق الله را ادا ميكنم و خلاصه كمي آماده ترم و بارگناها رو تا حدودي سبك مي كنم . ولي اگه يادم بره  دوباره اين كوله بار، سنگين ميشه دوباره اين دل سياه ميشه دوباره يادم ميره كي ام و به كجا مي خوام برم.

خداجون كمكم كن كمكم بنده خوبي باشم مي دونم روسياهم گرفتارم گنهكارم اما تمام نگاهم به لطف و كرامت توست اي مهربانترين .

حدودا يازده دوازده سال پيش كه دلم هنوز صاف و آفتابي بود يه شب توي يك خلسه روحاني قلم رو برداشتم روي كاغذ چنين نوشتم :

ديدار مهتاب

نويسم شعر هجرت را به گلبرگ             كه امشب مي روم در بستر مرگ

مرا روزي به تابوتي نشاني                  ودر گوشم سرود مرگ خواني

دلم طوفاني و چشمم پر از آب              دلم در حسرت ديدار مهتاب

مرا آهسته آهسته بچينيد                       مرا انسوي آيينه ببينيد

تمام انتظار آخر سر آمد                       نشستن در كفن زيباتر آمد

كفن پيراهن جسم شكسته                      كفن آرامش اندام خسته

اسير خاك بودم تا دم مرگ                  به دريا ميروم با شبنم مرگ

به اوج آسمانها پرگشيدم                      زدودنياي دورويي ها رهيدم

ز بند غصه ها آزاد گشتم                     سبكبار و رها چون باد گشتم

و روحم درافق پرواز ميكرد                 غل و زنجير تن را باز ميكرد

اگر جسمم مريض و ناتوان بود              ولي مرغ دلم پاك وجوان بود

تمام آسمان را در نورديد                      همانا سايه الله را ديد

ببين روحم از اين دنيا گسسته                 به برزخ در كنار حق نشسته

رها بايد شد از زندان اجسام                  رها از رنگها و ثروت و نام

كمي هم به حقايق بنگر اي مرد              به اعمال سياهت در شبي سرد

سپيدي يا سياهي اي مسافر؟                  پراز اشك و گناهي اي مسافر!

تو اي كودك كه اكنون ناتواني               ولي فردا چه پرشور و جواني

واكنون در پي موي سپيدي                       جواني و پر از موج اميدي

و در پيري كه خم شد پيكر تو               دريغ از يك سيه مو در سرتو

بيا اكنون به فكر چاره اي باش              بروي آتش غم اشك دل پاش

مبادا لحظه اي غافل نشيني                 خدارا ناظر كارت نبيني

دعا كن توبه من تنگ غروب است

كه او رحمان و ستار العيوب است

سروده شده بتاریخ بهمن ماه  1373

تا فرصتی دیگر



تاريخ : ۱۳۸٥/٦/۱ | ٦:٢۸ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

سلام
اينك منم با غزلي در دست
 با وردي بر لب
 آري مرا با يك غزل بپذيريد.
وقي از احساس نوشتن پر مي شم ديگه دست خودم نيست بايد هرچي تو ذهنم مياد رو بيارم روكاغذ،
 مي نويسم و مي نويسم و شايد پس از نوشتن؛ نوشته هايم را بتوان شعر ناميد .
 وحالا ... بخونيد اين غزل رو كه درفراق يك دوست سروده ام. فراق او كه هميشه د رمن جاريست .

بدون شعر

تويي شعر و بدون شعر مي داني كه مي پوسم
ترا در خلوت رويايي هر شعر مي بوسم
شبيه شعر هايم خلسه ناكي بيخود از خويشي
چه زيبا با تو و آشفتگي هاي تو مأنوسم
اگر مي جوئيم دستي بكش بر زخمه تارت
من آنجا در ميان تاول نت هات محسوسم
منم حالا كبوتر بچه اي تنها و سر درگم
كه پشت ميله هاي سربي چشم تو محبوسم
و ديشب كولي شبگرد در دستم خطي را ديد
كه فردا همرديف حافظ و فردوسي طوسم!
و آخر در شبي وحشي  به آتشم بسپار
بسوزانم كه جان گيرم  من از اجداد ققنوسم
نمازم شد قضا دست از غزل بردار ... اما نه !
همان اول كه خود گفتم بدون شعر مي ميرم

ديگر كافي است غروب نزديكست بايد بلند شد و رفت ...

شاید وقتی دیگر برگردم  ...




  • گسیختن
  • راندن