تاريخ : ۱۳۸٦/٢/٢٢ | ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

لابلاي حوادث دنيا گم شده ام
              هر روز حادثه اي  هر روز اتفاقي
در ميان اين همه همهمه ، سخت محتاج تنهايي ام . محتاج سكوتم . محتاج تخليه ذهني و روحي ام ،محتاج دوباره به خودنگريستنم  و سرانجام محتاج در خود گريستنم
چشمهايم را در اين كورسوي نيم مرده مي بندم و سعي مي كنم به هيچ چيز فكر نكنم
سعي مي كنم فارغ از اين دنياي سيماني و سياه 

                                                           ذهن خود را دوباره به نور عادت دهم .
سعي مي كنم به تمام آنچه ذهنم را مشغول داشته اند و كبوترانه در اطراف خيالم پر  مي زنند نينديشم.
اما ... مگر مي شود ؟
نفسي عميق مي كشم. آه تلخي از انتهاي ريه ام به گوش مي رسد
و سرانجام اينگونه مي نويسم:

 آه زندگي
          آه روزهاي رفته از دست
                            آه اي عمركوته و بي اعتبار
                                                         آه سرنوشت
و
                                     آه آواي مرگ.

واين هم غزل باعنوان
                                 مرگ

يكي گويد كه تو شيريني اي مرگ
بلا بالا و تن سيميني اي مرگ

يكي مي ترسد از اندام شومت
و مي گويد؛ چه شرمآگيني اي مرگ

به چشم من ، من خسته من سرد
تماشايي ترين آئيني  اي مرگ

من و يك خواهش ديرينه آري
دعا هاي مرا آميني اي مرگ

سر انجام دويدنهاي بسيار
مرا چون دانه بر مي چيني اي مرگ

پس از عمري محبت ، عشق ورزي
منم تنها ترين ؛ مي بيني اي مرگ؟

منم يك تكدرخت خشك ...حالا
كدامين ميوه را مي چيني اي مرگ؟

سروده شده بتاريخ  ۲۳/۶/۸۳                              

                                                             تا جمعه ای دیگر



تاريخ : ۱۳۸٦/٢/۱٤ | ٩:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

در خود غرق مي شوم و خود را مرور مي كنم؛

               رفتارم را

                           افكارم را

                            و تمام آنچه در ذهنم مي گذرد را

ناگاه بي آنكه دليلش را بدانم  اين ابيات بر روي كاغذ حك مي شوند :

و اينك شعر، اين خلسه، همان آرامش ممتد

و درك واژه اي زيبا ميان واژه هاي بد

تبسم ، عاشقانه زل زدن در زير نور ماه

دوباره ساده ي مجنون پي ليلاي خود آمد

دوباره احتياج مفرط دستان من به شعر

بخوان "حافظ " و پر كن جام من را از مي بيحد

و شبگردي به من خنديد بي آنكه بينديشد

چرا مي خوانم از مردي كه مي گويند مي آيد!

 تا غروب جمعه ای دیگر

 

 

 

 

 



تاريخ : ۱۳۸٦/٢/٧ | ٦:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

بياد يك دوست

ديدمت ! نگاهت غريب بود

دل به اين حوالي نبسته بودي

ساكن زمين نبودي

پرو بالت بسته نبود

به بالا خيره بودي

آسمان را مي شد در نگاهت ديد

شعر نماندن را مي شد در خيالت جست

بياد مي آورم ترا  و حالات معنويت را

گرماي كلامت را ؛ حس سبز نماز خواندنت را ؛ از خود بيخود شدنت را

سخنت را وقتي از خدا و معاد مي گفتي وقتي از انتظار مي گفتي

وقتي جوانان را به خودسازي و تهذيب نفس فرا مي خواندي و مي گفت بايد واقعا عاشق بود

و مي شناسم جواناني را كه در پاي بحث هاي تو راه را از بيراهه تشخيص دادند و مريد توشدند

جواناني را كه با اخلاق و مرام و گفتارت خدايي كردي و مسير زندگي شان را عوض كردي

محسن عزيز !

من هم پاي درسها و كلامت بوده ام حالا كه نيستي  آن حرفهايت را كه نمي فهميدم درك مي كنم

 حالا مي فهم چه مي گفتي و مرادت از بحثها چه بوده است

حالا مي فهمم چرا با جواناني كه طرز فكر و رفتارشان مخالف تو بود دوست مي شدي و ساعتها با آنان بحث مي كردي

و حالا به عمق و تأثير رفتار تو در آنها پي برده ام .

حس مي كنم حالا كه رفته اي بهتر از وقتي در كنارمان بودي مي شناسمت

گرچه فقدانت سخت است و جوانان بسيار ي بهترين يار و ياورشان را از دست داده اند و يارانت سخت مضطرب و پريشانند و نبودنت شايد قابل جبران نباشد ولي بايد سر تعظيم در برابر تقدير فرو آورد و پذيرفت كه "محسن زارع" مهمان خداست.

بايد پذيرفت كه محسن رها از قيد و بند ماده ، آزادانه در آسمان پرواز مي كند .

و این غزل تقديم به تو ...

پرواز تو پشت مرا لرزانده محسن

پلك زمين در چشم تو جامانده محسن

روي غزلهايم نشسته رد پايت

فصل جدايي را بيا پایان ده محسن

شبها بدون تو سزاوار جنونند

ياد تو در عمق زمان جا مانده محسن

محو تماشاي جنون سبز رنگت

حتي كبوتر هاي قرآن خوانده محسن

مي ميرم و باور ندارم رفتنت را

اين جسم بي جان و رمق را جان ده محسن!

 تا غروب جمعه ای دیگر

 

 

 

 

 



  • گسیختن
  • راندن