تاريخ : ۱۳٩۱/۳/٢٤ | ۱٢:٥٤ ‎ق.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

سلامقلب  وعرض ادب به دوستان عزیزمقلب

دوستانی که مدتی است از خیال حضورشان شان بی خبر مانده ام.

 

امده ام بنویسم

برای تو

ای عزیز

ای مهربان

که با نگاهت مرا به خویش می خوانی

ای تو همصدا با اواز قناریها

که مرا تا افتاب می بری

چشمهایت را مبند

چشمهایت که بسته است من به نابینایی می مانم گم کرده را.

باز کن چشمهایت را

بگذار از دریچه نگاه تو

جهان افتابی ام را به تماشا بنشینم.

 

واین غزل تقدیم به نگاه ستاره گونه ی شما فرشته های مهربان.

 

بانوی شالی

شب و مرد غریب این حوالی
که مانده خیره برگلهای قالی

شب و رخوت، شب و دردی دوساله
سکوت و غمزه چشمی شمالی

تو یک هدیه که روئیدی به پائیز
تو اعجاز خدا در این حوالی

تو بانوی نجیب آبهایی
و من مردی سراپا خشکسالی

تو مؤمن ساده و لبریز از عشق
و من ... دنیایی از آشفته حالی

غروب و ... من ؛ اسیر شب پرستی
کویر و... من به فکر کشت شالی !

خرز اینجا و من محو کویرم
به فریادم رس ای بانوی شالی!

 

تا بعدبای بای



تاريخ : ۱۳٩۱/۳/٥ | ٦:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

 السلام علیک یا هادی

 

چه فریب خورده اند و آلت دست شیاطین شده اند  کسانی که شب را می پرستند و شیطان را خدای خود قرار داده اند و از نور می گریزند و در این میان هتک حرمت به انوار طیبه آسمانی را در دستور کار خود قرار داده اند.

در اینجا خشم و نفرت خود را از هتاکین به ائمه اطهار خصوصاً امام هادی علیه السلام را محکوم می کینم و یکصدا می گوییم:

لعنت به تو شاهین نجفی

 

سالروز شهادت دهمین ستاره تابناک آسمان هدایت حضرت امام هادی علیه السلام  تسلیت باد



تاريخ : ۱۳٩۱/۳/٥ | ٤:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

قلب

 

شب از نیمه گذشته

              فکر فردا می کنم؛ فردا

که خورشید از کدامین سمت می خواهد برآید؟

شبیه روزهای قبل از مشرق؟

                 ویا  مغرب به نور مهربانش می شود روشن!

 

نمی دانم که فردا می رسد از راه؟

و یا امشب ؛

زمین در خلوت خود؛

              مست از قرصی روانگردان

                                   خودش را می کُشد

                                       تا صبح را دیگر نبیند!

 

زمین دنبال فردا نیست

که فردایش به دردی ناعلاج آلوده  گردیده

و می ترسد از اینکه  باز فردا روی خاکش

خون بریزند و

         جنایت ها کنند و

                       عده ای مست  غرور خویش باشند.

 زمین تاب نگاه این  همه درد و مصیبت را ندارد؛

 

نازینیا!

دست باید به دست صبح داد و

                از زمین مهربان

                          معذرت ها خواست

 چشمهایت بازکن

فردا  شبیه روزهای قبلی ات هرگز نخواهد بود

و فردا  صبح

 خورشید از کرانه های غربی

                           چشم وا خواهد کرد!

 

شب از نیمه گذشته

                     فکر فردا می کنم؛

                                                  فردا و بیداری از این خواب هزاران ساله ی سنگین!

 

 

تا بعدبای بای



  • گسیختن
  • راندن