تاريخ : ۱۳٩۱/۳/٥ | ٤:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

قلب

 

شب از نیمه گذشته

              فکر فردا می کنم؛ فردا

که خورشید از کدامین سمت می خواهد برآید؟

شبیه روزهای قبل از مشرق؟

                 ویا  مغرب به نور مهربانش می شود روشن!

 

نمی دانم که فردا می رسد از راه؟

و یا امشب ؛

زمین در خلوت خود؛

              مست از قرصی روانگردان

                                   خودش را می کُشد

                                       تا صبح را دیگر نبیند!

 

زمین دنبال فردا نیست

که فردایش به دردی ناعلاج آلوده  گردیده

و می ترسد از اینکه  باز فردا روی خاکش

خون بریزند و

         جنایت ها کنند و

                       عده ای مست  غرور خویش باشند.

 زمین تاب نگاه این  همه درد و مصیبت را ندارد؛

 

نازینیا!

دست باید به دست صبح داد و

                از زمین مهربان

                          معذرت ها خواست

 چشمهایت بازکن

فردا  شبیه روزهای قبلی ات هرگز نخواهد بود

و فردا  صبح

 خورشید از کرانه های غربی

                           چشم وا خواهد کرد!

 

شب از نیمه گذشته

                     فکر فردا می کنم؛

                                                  فردا و بیداری از این خواب هزاران ساله ی سنگین!

 

 

تا بعدبای بای



  • گسیختن
  • راندن