تاريخ : ۱۳۸٤/۸/٢٧ | ٧:٥٤ ‎ق.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

با نام او

 

نمي دانم از نژادكدامين ستارگاني

نمي دانم همزاد كدامين ستارگانی

                           که دلم را اينگونه به شهابهاي آسماني گره زده اي ؟

هركه هستي ؟

اهل هر جا كه هستي ؟

                                مرا ربوده اي مرا به جسم بي جاني بدل كرده ای

 كه تنها ترا مي جويد؛ ترا مي بيند ؛ ترا مي خواهد و ترا – اي بهترين –  ترا ميجويد

 

 

در اين دنياي دودي رنگ

در اين دنياي غربت زده و سرد

 تنها به تو دلبسته ام و راز هاي نهفته در كوير سينه ام را به تو ارزاني ميدارم .

 به دادم برس كه بي تو از تهي سرشارم !

 

 

 

روزگار غريبي است عزيز

 

 

دلم را با نگاهي مي ربايي

چه سبز و ساده و بي ادعايي

تو مانند شهاب آسمانها

نداري در زمين سرد جايي

 

 

تا نوشتاری ديگر و غروبی ديگر



  • گسیختن
  • راندن