تاريخ : ۱۳۸٥/٦/۳ | ٦:٢٧ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی


سلام

ياد مرگ حس خوبي است كه اگه بتونيم اون رو در خود زنده نگهداريم بسياري از مشكلات ما حل ميشه

ياد مرگ به ما ميگه هي پسر! اينقدر حرص دنيا رو نخور مگه چند سال مي خواي عمر كني

 مگه مي دوني امشب كه مي خوابي صبح از خواب بيدار ميشي يا نه ؟

مگه آدم مي تونه مطمئن باشه كه امروز صبح رو به شب خواهد رسوند.

اگه توذهنمون مرگ رو بياد داشته باشيم هركاري و هر گناهي رو انجام  نمي ديم.

 بخدا اگه باور كنيم  ببينيد چي ميگم ميگم اگه واقعا از ته دل باوركنيم كه رفتني هستيم خيلي از گناها رو انجام نمي ديم . خودمو مي گم يه وقتايي كه دلم صاف و شفافه مثل تو اين ماههاي رجب و شعبان و رمضان بيشتر به سرنوشتم و به آخرتم فكرميكنم. خودمو يه كم آماده ميكنم . يه خرده حق الناسها رو ادا ميكنم . يه خوره حق الله را ادا ميكنم و خلاصه كمي آماده ترم و بارگناها رو تا حدودي سبك مي كنم . ولي اگه يادم بره  دوباره اين كوله بار، سنگين ميشه دوباره اين دل سياه ميشه دوباره يادم ميره كي ام و به كجا مي خوام برم.

خداجون كمكم كن كمكم بنده خوبي باشم مي دونم روسياهم گرفتارم گنهكارم اما تمام نگاهم به لطف و كرامت توست اي مهربانترين .

حدودا يازده دوازده سال پيش كه دلم هنوز صاف و آفتابي بود يه شب توي يك خلسه روحاني قلم رو برداشتم روي كاغذ چنين نوشتم :

ديدار مهتاب

نويسم شعر هجرت را به گلبرگ             كه امشب مي روم در بستر مرگ

مرا روزي به تابوتي نشاني                  ودر گوشم سرود مرگ خواني

دلم طوفاني و چشمم پر از آب              دلم در حسرت ديدار مهتاب

مرا آهسته آهسته بچينيد                       مرا انسوي آيينه ببينيد

تمام انتظار آخر سر آمد                       نشستن در كفن زيباتر آمد

كفن پيراهن جسم شكسته                      كفن آرامش اندام خسته

اسير خاك بودم تا دم مرگ                  به دريا ميروم با شبنم مرگ

به اوج آسمانها پرگشيدم                      زدودنياي دورويي ها رهيدم

ز بند غصه ها آزاد گشتم                     سبكبار و رها چون باد گشتم

و روحم درافق پرواز ميكرد                 غل و زنجير تن را باز ميكرد

اگر جسمم مريض و ناتوان بود              ولي مرغ دلم پاك وجوان بود

تمام آسمان را در نورديد                      همانا سايه الله را ديد

ببين روحم از اين دنيا گسسته                 به برزخ در كنار حق نشسته

رها بايد شد از زندان اجسام                  رها از رنگها و ثروت و نام

كمي هم به حقايق بنگر اي مرد              به اعمال سياهت در شبي سرد

سپيدي يا سياهي اي مسافر؟                  پراز اشك و گناهي اي مسافر!

تو اي كودك كه اكنون ناتواني               ولي فردا چه پرشور و جواني

واكنون در پي موي سپيدي                       جواني و پر از موج اميدي

و در پيري كه خم شد پيكر تو               دريغ از يك سيه مو در سرتو

بيا اكنون به فكر چاره اي باش              بروي آتش غم اشك دل پاش

مبادا لحظه اي غافل نشيني                 خدارا ناظر كارت نبيني

دعا كن توبه من تنگ غروب است

كه او رحمان و ستار العيوب است

سروده شده بتاریخ بهمن ماه  1373

تا فرصتی دیگر



  • گسیختن
  • راندن