تاريخ : ۱۳۸٥/٦/٢٤ | ٧:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی


 سلام
چند روزي به تهران رفته بودم و به دليل گرفتاري وفشرد بودن  كارها  فرصتي براي بروز كردن دست نداد الان امده ام تا در اين جمعه سبز با يك شعر نيمايي ، شما دوستان خوبم را همراهي كنم و با شما همصدا شوم :

                          

همه آدميان
ساكن زندانند
ساكن يك دژ پولادي و سخت
محو در خويشتنند
همه آدميان
در اسارتكده ، مستانه به هم مي خندند
همه سرخوش ز مي غفلت و مرگ
يكنفر نيست كه از آينه حرفي بزند
يكنفر نيست كه از خويش گريزي برند
برود تا به سراپرده دوست
برود دست زند بر رخ يار
                  تا بفهمد كه تب عشق از "او" ست

همه آدميان
ساكن زندانند
همه در خويش گمند
 كس بدنبال "رها بخش" نمي گردد آه ...
همه از هر نسب و تيره كه هستيم
                    اسير قفس صد هوسيم

همه آدميان
ساكن زندانند
         يكنفر ساكن زندان غرور
         يكنفر خفته به زندان حسد
و يكي عاشق زندان گناه
اي خوش آنكس كه پريد از قفس نفس
اي خوش انكس چون آيه آب
                      به زلاليت معشوق قسم خورد


ما همه زنداني
و تو اميد رهايي
توكه چون صبح طلوعت زيباست
تو كه هر جمعه ترا منتظريم
تو كه با دشنه عدل
تو كه با اسب سپيد
خواهي آمد
و با ضربت سرخ
هرچه محكوم در اين زندانست 
                 همه را تا به خدا خواهي برد.


تا نوشتاري ديگر و غروبي ديگر ...


                             



  • گسیختن
  • راندن