تاريخ : ۱۳۸٤/۳/۸ | ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

سلام

شاد مانم از اينکه باز فرصتی دست داد تا از دلواپسی هايم که تمامی ندارند بنويسم

و خوشحالم از اينکه می دانم دوستانی دارم که مرا می فهمند و مرا می خوانند !

 

و اين هم شعری ديگر  :

 

قدم مي زنم در خيالم ميان غزلهـــــــــا

 

ميان غزالانــــي از جــنس رؤيـــــــــــــا

 

چه رؤياي سبزي ، پر از نسترنهاي وحشـــی

 

كمي آنطرف تر شقايق ترين هاي دنيــــا

 

و در روبرو ياسهايي همه دلربايــــــــــي

 

پري چهرگاني سزاوار هرچه تماشــــــــا

 

ولي ساده من ! قسم بر نگاهت غمت نيز

 

برايم بسي دلربا تر  از اين هاي زيبــــــــا

 

رهايم مكن بي حضور تو ابري ترينـــــــم

 

و هر لحظه از بودنم محو ترديد و حاشــــا

 

مسلمانم و عشق يك تاز ترساي ســـــــاده

 

مرا جمعه هم مي كشاند به سمت كليسا

 

به سرداب جسمم حياتي ! حيات دوبــــــاره

 

دلت مثل مريم ،  نگاهت ؛ نگاه مسيحــــا

 

تمام خطوط دلم يكصدا مــــــي نويسند

 

به اميد ديدار روي تو در آينه هــــــــــا

 

 ***

دوي نصفه شب شد كمي نيز خوابم گـــرفته

 

خداحافظي مي كنم با تو تا صبح فـــــردا 

                                  

 

به اميد نظرات هميشه سازنده شما ياران دوست داشتنی                                    

 

 



  • گسیختن
  • راندن