تاريخ : ۱۳۸٥/۱٠/٢٩ | ٥:۱۸ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی


سلام


باز غروب جمعه و گاه دلتنگي
باز خيره ماندن بر سنگفرش خيابان هاي سرد شهر به اين اميد كه شايد ...
باز تكرار اين بيت از يك شعر نيمه رهاشده كه:


و صبح جمعه شد دلم بهانه ترا گرفت
نديده حجمه  نگاه تو ، من غريبه را گرفت

تو بي نشانه اي ولي نشان چشم هاي تو
به رسم عشق مي شود كه از خود خدا گرفت!


 واين هم يك غزل تقديم نگاههاي ابي شما :

                       برزخ

من و انديشه عشق يكي كه هست در رؤيا
يكي كه مي نويسد از چكاوك ، عاشقي ، فردا

تو اعجاز مسيحايي  تو مريم وار و رؤيايي
كه در بُعد عطشناكم قيامت كرده اي برپا

دچار برزخ عشقم عذابم انتظار تو
تو اما فارغ از مردي  كه بي تو مرده در غمها

نمي خواهم در اين برزخ بميرم بي تماشايت
بمان با خستگي هايم براي لحظه اي حتي

تو دور از دستهاي من تو سهم خوابهاي من
كدامين كوچه كوي توست اي بانوي ناپيدا؟

تو محبوب سپيدي ها تو تنديس زلال عشق
تو معبود دلي خسته ، دلي عاشق ، دلي تنها
                                                                     1/2/78

                                                   تا غروب جمعه ای دیگر




  • گسیختن
  • راندن