تاريخ : ۱۳۸٥/۱۱/۱٥ | ٩:٥۸ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی


تنهايي (قسمت اول)
 بنام او كه يادش موجب آرامش دلهاست
او تنهاست و تنهايي را دوست دارد . ماهم از اوئيم و تنهايي را دوست داريم و زيباترين و پربار ترين لحظه هامان دقايقي است كه تنهائيم و تنهايي را به اختيا ر يا بي اختيار برگزيده ايم .زمان تنهايي به او فكر مي كنيم به خودمان به اطرافمان و تفاوت آدمي با جمادي در همين فكر كردن و اندیشیدن است
گاه تنهايي بهتر مي انديشيم . فارغ از هاي و هوي اطراف، خالصانه و صادقانه مي انديشيم و واقعيات را مرور مي كنيم . بزرگترين آثار هنري در اوج تنهايي هنرمند و آنگاه كه زاويه ديدش از چيزهاي تكراري اطراف جداشده نقش بسته و شكل گرفته است آن زمان كه به دور از هياهوي شهر به كنجي خزيده ؛ براي تكامل خود كاري كرده و همان نيز ماندگار شده است.
تنهايي نياز آدمي است . نياز به تنهايي نيازي است انكار ناپذير و حياتي  كه گاه خود به سراغ آن ميرويم و دنبال مجالي براي تنهاشدن مي گرديم و گاه هم خودش به سراغ ما مي آيد كه البته در حالت اول مفيد تر واقع خواهد شد . و نكته پاياني اينكه
برآورده شدن اين نياز يعني 
                                 پرواز
                                         آغاز
                                              تبلور احساس
                                                            و شوق سپاس


                                            تا غروبی دیگر



  • گسیختن
  • راندن