تاريخ : ۱۳۸٥/۱۱/٢٠ | ٥:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

سلام به دوستان خوبم

تنهايي (قسمت دوم)

هروقت مي گيرد دلم با شعر صحبت ميكنم
آيد به ديدارم غزل وقتي كه تنها مي شوم

در خلوت خاموش شبها وقتي از همه كس دست مي شويي و به اين باور مي رسي كه هيچ چيز ماندگار نيست و از اعماق وجودت كسي را صدامي زني كه مي داني صداي نالان و لرزانت را مي شنود به يقين ديگر تنها نيستي ، ديگر قطره نيستي ؛ دريايي و به اقيانوس پيوسته اي .
به اقيانوسي ژرف  متصل شده اي كه تا بيكرانها ادامه دارد و نهايتي برايش متصور نيست . حالا به بيكران رسيده اي و ديگر تنها نيستي .
چه زيباست اگر بگويم كه تو در تنهايي محض خويش، تنهايي را به نهايت عشق تبديل كردي . آري ديگر از تنهايي سراغ مگر كه كسي كه تنهاشد ديگر تنهانيست !

تنها تر از هميشه هاي نگاهت
اينك منم
        تنهای تنها
و كسي نيست
          ميان ازدحام تنهايي
تپش ثانيه ها را
و سكوت مرگبار عقربه ها را
                                برايم تعبير كند

و كسي نيست
از تو
و آن نگاه ساكت آسماني ات
                                     بنويسد
و كسي نيست بگويد ؛ دريا ...
                                     ساحل ...
                                            باران ...
و كسي نيست بخواند يك شعر
                                        يك آواز
                      حتي به آواي جغدي نيز قانعم

كاش مي آمدي و جاي كركس
كبوتران را
به آسمان مي خواندي
و صحرا
بهشت مي شد و تمام ملخها
                                       فرشته و پري.


                                                  سروده شده بتاريخ  6/5/81 

تا غروب جمعه ای دیگر



  • گسیختن
  • راندن