تاريخ : ۱۳۸٥/۱٢/٤ | ٤:۱۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

سلام

چند روزي اگه خدا بخواد عازم مشهد مقدسم.
 دو سه سالي هست زيارت آقا امام رضا نرفته ام اولا اگه قسمت شد و آقا طلبيد و به پابوس اقا رفتم نائب الزياره همه تون هستم و دوماً غزل مسافر رو كه در  ارديبهشت 83 در حريم امن آقا  سرودم رو تقديمتون مي كنم . اميدوارم بخونيد و منو از نظرات سازنده تون بي نصيب نذاريد.

مسافر

و حالا روبروي تو نشسته زائري تنها
به اشك ديده ميشويد غبار از سينه و سيما

مسافر خسته دل از سرزميني دور مي آيد
و اميدش نگاهي مهربان از سوي تو ... مولا!

مسافر شعر ميگويد ؛ براي هر كبوتر هرچه اينجا هست
و آن دلواژه ها را ميكند تقديم آن زيبا

همان زيباي تنها كه پر از غربت پر از درد است
همان زيباي هشتم از نژاد ياس يا طوبي

مسافر مي نويسد : سينه ام صد بيستون عشق است
و مست و سرخوش از اين حس شيرين گونه در رؤيا :

كه يارش در جوابش مي نويسد عشق كافي نيست!
دل خود را خدايي كن برو تا اوج تا بالا

مسافر شعرش از نقره ، نگاهش از زمرد پر
دلش با يار شيرينش ؛ شد از جنس طلا حالا

و مجنون دست بردار از سرودن نيست كاري كن
و تا از پا نيفتاده جوابش را بده ليلا !

مسافر، مصرع آخر، نگاهي خيس و بغض آلود
خداحافظ عزيز دل ، جدايي از تو تاكي ...تا؟

                                                        25/2/83 مشهد مقدس- حرم حضرت امام رضا (عليه السلام)

 

                                      تا غروب جمعه ای دیگر



  • گسیختن
  • راندن