تاريخ : ۱۳۸٦/٢/۱٤ | ٩:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

در خود غرق مي شوم و خود را مرور مي كنم؛

               رفتارم را

                           افكارم را

                            و تمام آنچه در ذهنم مي گذرد را

ناگاه بي آنكه دليلش را بدانم  اين ابيات بر روي كاغذ حك مي شوند :

و اينك شعر، اين خلسه، همان آرامش ممتد

و درك واژه اي زيبا ميان واژه هاي بد

تبسم ، عاشقانه زل زدن در زير نور ماه

دوباره ساده ي مجنون پي ليلاي خود آمد

دوباره احتياج مفرط دستان من به شعر

بخوان "حافظ " و پر كن جام من را از مي بيحد

و شبگردي به من خنديد بي آنكه بينديشد

چرا مي خوانم از مردي كه مي گويند مي آيد!

 تا غروب جمعه ای دیگر

 

 

 

 

 



  • گسیختن
  • راندن