تاريخ : ۱۳۸٦/٢/٢٢ | ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ | نویسنده : مصطفی عابدی اردکانی

لابلاي حوادث دنيا گم شده ام
              هر روز حادثه اي  هر روز اتفاقي
در ميان اين همه همهمه ، سخت محتاج تنهايي ام . محتاج سكوتم . محتاج تخليه ذهني و روحي ام ،محتاج دوباره به خودنگريستنم  و سرانجام محتاج در خود گريستنم
چشمهايم را در اين كورسوي نيم مرده مي بندم و سعي مي كنم به هيچ چيز فكر نكنم
سعي مي كنم فارغ از اين دنياي سيماني و سياه 

                                                           ذهن خود را دوباره به نور عادت دهم .
سعي مي كنم به تمام آنچه ذهنم را مشغول داشته اند و كبوترانه در اطراف خيالم پر  مي زنند نينديشم.
اما ... مگر مي شود ؟
نفسي عميق مي كشم. آه تلخي از انتهاي ريه ام به گوش مي رسد
و سرانجام اينگونه مي نويسم:

 آه زندگي
          آه روزهاي رفته از دست
                            آه اي عمركوته و بي اعتبار
                                                         آه سرنوشت
و
                                     آه آواي مرگ.

واين هم غزل باعنوان
                                 مرگ

يكي گويد كه تو شيريني اي مرگ
بلا بالا و تن سيميني اي مرگ

يكي مي ترسد از اندام شومت
و مي گويد؛ چه شرمآگيني اي مرگ

به چشم من ، من خسته من سرد
تماشايي ترين آئيني  اي مرگ

من و يك خواهش ديرينه آري
دعا هاي مرا آميني اي مرگ

سر انجام دويدنهاي بسيار
مرا چون دانه بر مي چيني اي مرگ

پس از عمري محبت ، عشق ورزي
منم تنها ترين ؛ مي بيني اي مرگ؟

منم يك تكدرخت خشك ...حالا
كدامين ميوه را مي چيني اي مرگ؟

سروده شده بتاريخ  ۲۳/۶/۸۳                              

                                                             تا جمعه ای دیگر



  • گسیختن
  • راندن